Deze woorden lijken tegengesteld aan elkaar te zijn, maar dat is slechts schijn...  Ik zal het proberen duidelijk te maken met een voorbeeld uit mijn eigen leven. Op dit moment geef ik al mijn inspanningen aan het mogelijk te maken dat mensen naar een hoger bewustzijn kunnen groeien. Daarvoor zet ik allerlei dingen in werking, maak de website, ben beschikbaar voor gesprekken, doe de administratie, publiciteit, doe prayers, geef trainingen, bijeenkomsten en zoveel meer. Al die inspanningen hebben een resultaat... mensen veranderen, worden blijer en gelukkiger, het zet dingen in beweging, ik zie transformatie plaatsvinden en dat wat ik doe geeft een andere wereld. Dit is het ene deel van het verhaal.

Het andere deel van het verhaal is dat ik het niet kan doen. Als ik goed kijk, zie ik dat de keuzes die ik maak, de teksten die ik schrijf, de woorden die er uit mijn mond komen en al die andere dingen nog meer, niet aan mij zijn. Ik kan nog zoveel zinnen voorbereiden, het moment ik ga spreken komt het altijd anders uit mijn mond dan ik had gedacht. Dat wat in het moment zelf gezegd wordt is afhankelijk van zoveel meer factoren... De andere mensen die er zijn, de dingen die gebeuren in de ruimte waar we samen zijn, de uitdrukking van mensen die kijken, maar ook conditioneringen en het veld waarin je samen zit en nog veel meer, speelt allemaal een rol in wat er uiteindelijk gezegd wordt. Het kan zijn dat hetgeen ik voornemens was te vertellen, een heel nieuwe wending krijgt en veel krachtiger wordt dan ik aanvankelijk gedacht had. Het kan ook zijn dat het niet de kwaliteit heeft die ik beoogde. Het is niet aan mij hoe het resultaat zal zijn. Dat wat bepaalt hoe het uiteindelijk is, gaat voorbij aan de persoon die ik ben. Ik kan dus niets doen.

Zo heb ik ook niet kunnen bepalen op wie ik verliefd werd... het was ineens daar. Heb niet kunnen bepalen welke boeken ik heb gelezen... wat heeft gemaakt dat ik juist dat ene boek zag liggen in de winkel? Ik heb dat boek niet geschreven, niet in die winkel neergelegd... het was daar gewoon ineens. Als ik nog dieper kijk, zie ik dat ik helemaal niet de persoon Emilia ben. Wat ik ben is niet iets vaststaands, is niet iets wat je kunt afmeten of aanduiden. Wat ik ben is een samenstelsel van al het andere dat eerder al in mijn leven aanwezig was. Het voedsel wat ik heb gegeten, de mensen die er in mijn leven zijn geweest, de programma's heb gezien, de mooie en minder mooie momenten die er zijn geweest en zo kan ik heel lang doorgaan. Dat wat ik ben en de persoon Emilia noem is een uitdrukking van alles wat was... en is... Alles wat ik ben en alles wat ik ben geworden is onlosmakelijk verbonden met al het andere in het leven. Al datgene heeft gevormd wie ik ben... daar is niets van mijzelf bij. Er is geen ik.

Hey lieverd, gaat het niet goed met je?
Ik weet het niet... er hangt iets, en ik kan er niet zo goed woorden aan geven. Het is alsof ik elke keer als ik het probleem wil omschrijven ik het antwoord al weet.

Wat is dan het probleem?
Het heeft te maken met niet zo lekker in mijn vel zitten en ik wil er steeds een oorzaak aan geven of een schuldige voor aanwijzen, maar dat is er allemaal niet. Ik zie dat ik gewoon niet zo lekker in mijn vel zit en iets in mij wil dat kwijt. De gewone manier is dat ik er een reden voor had en dan kon ik het lekker buiten mijzelf neerleggen, maar alles wat ik nu buiten mijzelf probeer te plaatsen, is niet buiten mij en is in werkelijkheid in mij.

Hoe bedoel je dat?
Nou, zodra ik een schuldige aanwijs, zie ik dat het mijn verhaal is, die ik op de ander plak en dat vindt niet bij die ander plaats, maar in mij. Zodra ik denk dat het dan komt omdat ik niet goed voor mezelf zorg, zegt een stem: 'Is dat een probleem dan?' en ik weet dat het geen probleem is en ook niet waar is, want er is gewoon 'zorgen voor' en de ene keer drukt zich dat zo uit en de andere keer zo.
Ik word er gewoon chagrijnig van dat ik niets meer buiten mijzelf kan plaatsen en ik zelf mijn eigen werkelijkheid creëer. Nu heb ik deze vervelende bui gecreëerd met de innerlijke oordelen en dan lijkt het of ik niet goed in mijn vel zit, maar ik zie het en dat voelt ook helemaal niet raar, maar gewoon neutraal.

Dus je voelt je slecht en niet slecht?
Ja, het is alsof ik in twee dimensies tegelijkertijd leef. Het ene is de chagrijnigheid en onvrede over hoe ik de dingen doe, en de andere dimensie is een en al mildheid en compassie en daarin kijk ik liefdevol toe hoe chagrijnigheid zich ontvouwt.

Ben jij twee personen dan?
Nee... het idiote is dat het allemaal één groot gebeuren is. En zodra ik probeer het ene te zijn, ik ook het andere ben en zowel de vragensteller als de be-antwoorder, alsook het leven zelf ben. Het leven drukt zich uit en alles wat zich daarin ontvouwt is hetzelfde als het leven zelf.

Waar is dan het probleem?
Er is geen probleem, maar ik had gewoon zin om even ongegeneerd ouderwets te miepen. Heerlijk toch?

© Emilia

www.zininzijn.com www.emilia.nl

Een paar jaar geleden las ik de uitspraak 'God is dood' en ik vroeg me af... is dat mogelijk? Is dat werkelijk mogelijk? Het enige wat kan sterven is het beeld dat we van God hebben, er een vorm van maken. Dat wat we dan God noemen is verworden tot een creatie... we creëren een beeld van een God, omdat we dat onnoembare zo graag benoemen willen, tastbaar willen maken, een kader willen geven. Maar is dat beeld God? Is het niet een nieuwe illusie? Elke cultuur, elke religie heeft een ander beeld... oorlogen worden er zelfs om gevoerd. En dat allemaal omdat we geloven in onze eigen illusies. Er is geen God in een specifieke vorm... God is dat wat wij er zelf van maken!

In een maandtraining die ik eens deed in India, werd ons gevraagd bewust God te creëren. Hoe ziet jouw God eruit? En je moet weten dat ik totaal atheïstisch ben opgevoed en totaal geen besef had van hoe me tot het Goddelijke te verhouden, maar ja... ik had betaald voor de training en braaf creëerde ik dus mijn God. Een man met lange grijze haren en baard en armen zo groot om ons allen te kunnen omarmen en middenin zijn buik zat in alle stilte en rust de Boeddha. Een prachtige God zoals ik dacht dat God zou moeten zijn. Vervolgens werden we gevraagd ons tot die God te gaan verhouden... er mee te spreken, tot te bidden, er mee te wandelen of desnoods mee te gaan spelen etc. En ik had een geweldige God gemaakt... Hij gooide mij zelfs naar de maan en ving mij weer op. Alles kon ik doen bij mijn God!

En in dat moment viel opeens het kwartje... God deed precies alles wat ik van God had gemaakt en wat ik verwachte dat hij zou zijn! Dat waar we ons toe verhouden is altijd alleen dat wat we er zelf van maken! Het is de reflectie van wat binnen in ons is en niets anders. Hoe wij God zien, is hoe we onszelf zien. En op dat moment ontdekte ik dat ik het zelf was... en BOEM... God was weg... ik was weg... en stilte was daar. God was ik... Ik was God... ook dat was waar. Er was niets buiten mij, alles was in mij, en het leven stroomde in een totale volte door mij heen. Ik ben God! En God is niets! Helemaal niets! Wat een enorme bevrijding! Ik ben niets! En daarmee was ik alles... wat een rijkdom wat een mogelijkheden. Dit is het wat we God noemen... we zijn alles en we zijn niets.

En God is dood? Nee... er gaat nooit iets dood... wat verdwijnt is vorm, is betekenis, maar dat wat IS, is immer daar. De dood is een illusie en kan niet gekend worden. Er is slechts een ervaren... en zelfs de dood zelf is een ervaring... En wat is het dan dat ervaart? Wat daarvan gewaar is? Niet dat wat dood is in elk geval. Dat zou niet kunnen ervaren. Dat wat ervaart, dat IS. Altijd... los van tijd en ruimte... het IS.

© Emilia, www.emilia.nl, www.zininzijn.com

Elk drama, elke twijfel, welk hersenspinsel dan ook.
Het zal allemaal weer vanzelf verdwijnen.

Haal diep adem, ga zitten en wacht af. Observeer je eigen gedachten, die herhalen wat zo vreselijk lijkt, die oplossingen pogen aan te dragen om eruit te geraken, die twijfels zaaien omdat jij denkt dat het een beter dan het ander zou zijn.
Zie het gewoon voor wat het is, en haal opnieuw diep adem en zit. Sluit je ogen en mediteer. Zit met dat wat er is en wacht rustig af. Geef de geest de tijd tot rust te komen. Bevrijd je uit het drama door niets te doen en weet dat elke sleutel in de stilte aanwezig is.

© Emilia, www.emilia.nl, www.zininzijn.com

Ken je dat? Je voelt je ongemakkelijk… niet helemaal tevreden met hoe het allemaal gaat en je zoekt iets maar je weet niet wat. Er komt een soort ongedurigheid en rusteloosheid. Je gaat piekeren over je relatie, over je werk, of gaat dromen van een ander huis, een andere plek om te leven. Je gaat fantaseren, mijmeren over hoe het zou kunnen zijn en je hoopt op een wonder.

Hoe raar het ook klinkt.. maar als je gelukkig wilt zijn, dan helpt dit allemaal niet! Wat ook niet helpt is je best gaan doen om gelukkige situaties te creëren. Affirmeren helpt niet. Soms even tijdelijk, maar de onderliggende lading zul je hier nooit mee oplossen.
Zolang we een poging blijven doen om weg te komen van wat er op dit moment is zullen we nooit helemaal volledig gelukkig zijn. De situatie kan ogenschijnlijk gelukkig lijken, maar bij de eerste de beste tegenslag ben je weer terug bij af.

Wat dan wel te doen? Waar te kijken, waar te starten, wat te doen? Misschien heb je het wel eens gehoord: “Op de bodem van de put is het nooit zo donker als verwacht.” En de uitnodiging is dan ook je te laten zakken in die put van ongemak, van gevoelens die je niet wilt laten zijn. Je er in laten zakken is niet meer en minder dan de gevoelens toe te staan die er zijn en helder om je heen blijven kijken.

Als dit lastig voor je is, dan begin eens in het klein. Als je een lichte hoofdpijn hebt, neem dan niet meteen een aspirientje, maar ga rustig op de bank zitten of liggen en volg met je aandacht de pijn in je hoofd. Observeer elk detail, elk gevoel, elke sensatie. Hoe langer je dit doet, hoe meer je zult waarnemen. Vaak ook brengt dit verlichting in de pijn.
Later kun je dit uitbreiden naar de meer lastige gevoelens. Doe er steeds niets mee, wees ermee, kijk ernaar en je zult zien hoe de geest helderder wordt en dat je steeds minder weg hoeft van wat er is. In die ruimte ontstaat een ander soort geluk… en begrip. Je ziet dat alles in het leven komt en gaat, je er eigenlijk heel goed tegen kunt en je zult de dingen beginnen te aanvaarden hoe ze werkelijk zijn. Daarin ontstaat ontspanning, geluk en vrede van binnenuit.

© Emilia, www.emilia.nl, www.zininzijn.com