Column door Simone Awhina

Gefrustreerd zit ik op een bankje voor de herberg in Burgos, een stad in het Noordwesten van Spanje. Ik heb namelijk drie grote, rode, ontstoken blaren op mijn voet waardoor ik mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella even niet voort kan zetten. De dokter heeft gezegd dat ik pas weer mag gaan lopen als ze volledig genezen zijn. Geen leuk bericht. Ik wil helemaal niet op een bankje zitten. Ik wil verder, op weg naar mijn doel. De man die de herberg runt spreekt geen Engels en mijn Spaans komt ook niet veel verder dan Buen Camino, goede reis, maar via het woordenboek en gebarentaal ontvang ik een prachtige boodschap van hem.

“Simone, tranquila aqui,” hij wijst naar mijn hoofd, “ampollas mas mejor. No tranquilla aqui, ampollas no major.” Rust in je hoofd en je blaren zullen genezen, begrijp ik. Geen rust in je hoofd en je blaren worden niet beter. “Je bent misschien niet meer aan het lopen maar je bent nog wel op reis,” zegt hij wijs. Natuurlijk heeft hij gelijk maar helemaal overgeven aan dit lot lukt mij op dit moment nog niet. Ik voel onrust, ik wil verder. Ik kan zelfs geen klein blokje om dus het bankje wordt de komende dagen mijn wereld. Verdrietig kijk ik naar alle mensen die kriskras door elkaar voorbij lopen. Ik zie grote, kleine, dikke, slanke, jonge en oude mensen. De één loopt snel, de ander langzaam. Sommigen lopen doelbewust, anderen kijken om zich heen. Terwijl ik deze mensen observeer en er meteen een label aan vastplak, die is blond, die draagt een bril etc., realiseer ik mij dat deze wandelende mensen veel overeenkomsten vertonen met mijn gedachten. Die zijn ook allemaal verschillend en gaan ook kriskras door elkaar. Als ik, net als bij deze mensen ook meteen een label op mijn gedachten plak en er daardoor aandacht aan besteed, is het nogal logisch dat ik zo weinig rust, zo weinig stilte,  in mijn hoofd ervaar.

Eigenlijk zijn mijn gedachten als een octopus die overal zijn tentakels aan vastzuigt, denk ik. Een inzicht? Ik sluit mijn ogen en visualiseer dat ik die inktvis ben die zich aan iedere gedachte, iedere overtuiging, ieder oordeel, ieder verlangen vastzuigt. Nu visualiseer ik dat ik al mijn tentakels losmaak en deze terugbreng naar mijn kern. Meteen ervaar ik een ongelooflijke rust. Alles wordt stil en ik voel mij helemaal verbonden met mijn essentie. Geweldig! Deze oefening is zo simpel en zo effectief. Probeer het maar eens. Als ik mijn ogen weer open en opnieuw naar alle mensen kijk, zie ik ze nog wel maar ik kan nu naar ze kijken zonder er zelf in meegezogen te worden.  Zonder de behoefte te voelen om een label te plakken.

Dankbaarheid vult mijn hart. Had ik geen last van mijn blaren gehad, was ik niet gedwongen om op dit bankje te blijven zitten en had ik deze ervaring waarschijnlijk niet gehad. Alles ‘ieieiessss good’, de woorden van een Franse pelgrim die mij al eerder duidelijk maakte dat alles een reden heeft.

Na zeven dagen op het bankje doorgebracht te hebben, kan ik eindelijk mijn pelgrimstocht voortzetten. Iedere keer als ik voelde dat ik mij in mijn gedachten dreigde te verliezen, dacht ik terug aan de inktvis, maakte mijn tentakels los en ervoer opnieuw die innerlijke rust en stilte. Ik was deze tocht gaan lopen met het verlangen om Santiago de Compostella te bereiken maar mijn werkelijk doel, mijn intentie was om alles los te laten wat niet meer bij mij paste. Ik heb beide bereikt!

Deze intensieve tocht heeft werkelijk mijn leven veranderd alhoewel ik het nog steeds lastig vind om rust en stilte in mijn dagelijkse leven te integreren. Er zijn zeker nog momenten dat ik mij door mijn gedachten laat meeslepen naar een wereld van angst, onrust of onzekerheid. Omdat ik mij hier nu veel meer van bewust van ben kan ik er eerder voor kiezen om daar niet in mee te gaan. Hierdoor ervaar ik steeds vaker een diepe rust.

Tijdens de workshop “De Bevrijdende Kracht van jouw Stem,” die ik samen met mijn lief Yme geef, hebben wij bewust voor een aantal oefeningen gekozen die de deelnemers naar die rust terugbrengt. Het maken van klanken alleen al is heel effectief. Sluit je ogen maar eens en maak een aantal keren de oeh klank. Het hoeft niet mooi te klinken, voel gewoon de resonantie in je lichaam. Houd, na de laatste oeh, dan even je ogen gesloten en voel wat er met je gebeurd. Kun je voorstellen wat het met je doet als je vijf minuten of langer een klank maakt. En zo zijn er allemaal hele simpele oefeningen die je kunnen helpen om weer even helemaal in het NU te komen, want daar gaat het werkelijk om. In het NU is rust, is stilte.

Simone Awhina

©2009

www.simoneawhina.com
www.justsimone.com

Column door Simone Awhina

Na een aantal jaren als alleenstaande vrouw door het leven te zijn gegaan, woon ik sinds twee maanden samen met een geweldige man. Deze lieve man heeft twee kinderen, een zoon van zeventien en een dochter van bijna zestien. Twee bijzondere, jonge mensen die gedeeltelijk bij ons wonen. Zelf heb ik geen kinderen en nooit een  echte kinderwens gehad, dus je kunt je misschien wel voorstellen dat mijn leven een totaal andere wending heeft gekregen. Ineens moet ik rekening houden met anderen; gaat het niet meer alleen om mij. Toen zijn dochter voor het eerst bij ons sliep en ik ineens een andere tandenborstel in ONS bakje zag staan, kneep mijn hart samen. Wat was ik blij geweest toen ook mijn tandenborstel zijn maatje gevonden had. Nu stond er voor mijn gevoel ineens een indringer bij. Jarenlang heb ik verlangd naar het samenzijn met mijn zielsmaatje en nu hij eindelijk in mijn leven is  moet ik hem delen. ‘DELEN, ik wil hem helemaal niet DELEN,’ schreeuwt een stemmetje in mij. ‘Dit is ons huis, ons plekje. Ik wil geen indringers. Ik wil hem helemaal voor mijzelf!!!’

De volgende morgen deel ik deze gevoelens met mijn lief en de begripvolle schat vraagt mij of ik dit gevoel ergens van herken. Ik kom er niet bij.

‘Wanneer heb je dit eerder gevoeld,’ vraagt hij liefdevol. Ineens voel ik het. Het is een erfenis uit mijn jeugd. Als kind ben ik mij hier absoluut niet bewust van geweest.

Ik was nog geen jaar toen mijn moeder weer zwanger was.

‘We krijgen twee kinderen snel op elkaar, want dan kunnen ze leuk met elkaar spelen,’ was hun idee. Natuurlijk was ik blij dat ik een broertje had, maar hij vroeg wel HEEL erg veel aandacht. Ik ervoer voor het eerst een gevoel van tekort.  Kreeg niet meer alle aandacht. Kwam ineens regelmatig op de tweede plaats. IK moest leren delen.

Mijn ouders hadden een eigen bedrijf en paarden als hobby dus veel tijd voor ons was er niet. Als mijn broer geen positieve aandacht kreeg, ging hij kattekwaad uithalen en eiste op die manier zijn aandacht op. Het bleef helaas niet bij onschuldig kattenkwaad dus was de harmonie  in huis regelmatig ver te zoeken. Ik was een lief kind, vroeg weinig aandacht, gedroeg me verantwoordelijk en voelde dat ik lief moest zijn omdat mijn ouders niet nog een moeilijk kind aankonden. Maar ik was wel een kind dat ook liefde en aandacht nodig had en ik voelde dat dat verlangen niet door mijn ouders vervuld kon worden. Ik leerde al jong dat ik voor mezelf moest op komen. De aandacht die ik kreeg, wilde ik natuurlijk vasthouden en even helemaal voor mij alleen hebben. Ik wilde op dat moment absoluut niet delen.  Dan kreeg ik tenslotte niet genoeg.  

‘Kan het werkelijk zijn dat dit gevoel van toen er nog steeds voor zorgt dat ik het soms moeilijk vind om te delen?’ vraag ik. Mijn lief, die naast fysiotherapie, acupunctuur en psychosomatiek ook coaching gestudeerd heeft, legt uit dat dit inderdaad heel goed mogelijk zou kunnen zijn.

‘Lieverd, er is genoeg liefde om te delen. Het feit dat ik deel wil niet zeggen dat er een tekort is. Ervaar ook hierin overvloed,’zegt hij wijs.

Wat een openbaring. Zo heb ik het nooit eerder gezien. Het is toch eigenlijk te gek om te denken dat wanneer hij liefde aan zijn zoon en dochter geeft, er niet meer genoeg voor mij zou zijn. Wat heerlijk om nu te voelen dat er liefde in overvloed is, ook in mij. Inmiddels staan er vier tandenborstels in ons een bakje en ik moet erkennen dat dit ook heel gezellig is. Samen spelletjes doen, filmpje kijken of pizza maken. Ineens ervaar ik delen met anderen als een overvloed inplaats van een beperking.

Dit ervaar ik nu ook in andere aspecten van mijn leven. Momenteel moeten we enorm letten op hoe we ons geld besteden. Ik heb nog een huis in Amerika dat niet verkocht is en mijn lief moet twee gezinnen onderhouden. Toch ervaar ik overvloed. Ik denk niet meer in termen als; we moeten zuinig zijn, op de centjes letten, dit kost te veel, we kunnen dit niet doen etc. Bedachtzaam omgaan met electriciteit en water of zorgvuldig boodschappen doen, voelt nu als bewust leven. En bewust leven voelt aan als een verruiming. Het voelt fijn om zorgvuldig na te denken over hoe ons geld te besteden, te besparen en te recyclen, wat ook nog eens bijdraagt aan een beter mileu. De kringloop is onze favoriete winkel geworden. Ik kocht laatst prachige zwarte, leren laarzen voor € 8,50. Nieuw had ik daar zeker € 70,00 voor moeten betalen. Vijf spelletjes voor € 10,00 waar ik anders nog niet eens één spel voor had kunnen kopen. Hoezo tekort. Dit is overvloed. Ik koop niet zomaar meer iets omdat ik het leuk vind. ‘Heb ik het werkelijk nodig?,’ vraag ik mij nu eerst af en meestal blijkt dat niet het geval. Wat ik wel nodig heb is liefde, samenzijn, verbinding, aandacht, zachtheid. Daarvan is er meer dan genoeg. Verder eten we iedere avond lekker, hebben een heerlijk dak boven ons hoofd en genoeg kleding. Ik doe datgene wat mijn passie is en waar mijn hart ligt, heb fijne mensen om mij heen en een liefde die mij op iedere manier voedt. Ik ervaar overvloed.

Simone Awhina

©2009

http://www.simoneawhina.com
www.justsimone.com