Een paar jaar geleden las ik de uitspraak 'God is dood' en ik vroeg me af... is dat mogelijk? Is dat werkelijk mogelijk? Het enige wat kan sterven is het beeld dat we van God hebben, er een vorm van maken. Dat wat we dan God noemen is verworden tot een creatie... we creëren een beeld van een God, omdat we dat onnoembare zo graag benoemen willen, tastbaar willen maken, een kader willen geven. Maar is dat beeld God? Is het niet een nieuwe illusie? Elke cultuur, elke religie heeft een ander beeld... oorlogen worden er zelfs om gevoerd. En dat allemaal omdat we geloven in onze eigen illusies. Er is geen God in een specifieke vorm... God is dat wat wij er zelf van maken!

In een maandtraining die ik eens deed in India, werd ons gevraagd bewust God te creëren. Hoe ziet jouw God eruit? En je moet weten dat ik totaal atheïstisch ben opgevoed en totaal geen besef had van hoe me tot het Goddelijke te verhouden, maar ja... ik had betaald voor de training en braaf creëerde ik dus mijn God. Een man met lange grijze haren en baard en armen zo groot om ons allen te kunnen omarmen en middenin zijn buik zat in alle stilte en rust de Boeddha. Een prachtige God zoals ik dacht dat God zou moeten zijn. Vervolgens werden we gevraagd ons tot die God te gaan verhouden... er mee te spreken, tot te bidden, er mee te wandelen of desnoods mee te gaan spelen etc. En ik had een geweldige God gemaakt... Hij gooide mij zelfs naar de maan en ving mij weer op. Alles kon ik doen bij mijn God!

En in dat moment viel opeens het kwartje... God deed precies alles wat ik van God had gemaakt en wat ik verwachte dat hij zou zijn! Dat waar we ons toe verhouden is altijd alleen dat wat we er zelf van maken! Het is de reflectie van wat binnen in ons is en niets anders. Hoe wij God zien, is hoe we onszelf zien. En op dat moment ontdekte ik dat ik het zelf was... en BOEM... God was weg... ik was weg... en stilte was daar. God was ik... Ik was God... ook dat was waar. Er was niets buiten mij, alles was in mij, en het leven stroomde in een totale volte door mij heen. Ik ben God! En God is niets! Helemaal niets! Wat een enorme bevrijding! Ik ben niets! En daarmee was ik alles... wat een rijkdom wat een mogelijkheden. Dit is het wat we God noemen... we zijn alles en we zijn niets.

En God is dood? Nee... er gaat nooit iets dood... wat verdwijnt is vorm, is betekenis, maar dat wat IS, is immer daar. De dood is een illusie en kan niet gekend worden. Er is slechts een ervaren... en zelfs de dood zelf is een ervaring... En wat is het dan dat ervaart? Wat daarvan gewaar is? Niet dat wat dood is in elk geval. Dat zou niet kunnen ervaren. Dat wat ervaart, dat IS. Altijd... los van tijd en ruimte... het IS.

© Emilia, www.emilia.nl, www.zininzijn.com